Wat vertel je wel? Wat vertel je niet?

Het is tijd

11.00 uur - Rekenles in groep 3 op een school voor speciaal basisonderwijs. Het alarm op mijn telefoon piept: het is tijd om een van mijn leerlingen zijn medicatie te geven. Het gaat om methylfenidaat, medicatie die rust en concentratie bevordert. Deze leerling krijgt iedere dag om elf uur anderhalf tabletje (7,5 mg) in verband met zijn ADHD. Hij pakt zelf wat water in een vrolijk gekleurd IKEA bekertje en uit mijn bureaulade haal ik een doosje medicatie tevoorschijn. Anderhalf tabletje later verloopt de rekenles weer alsof er niets gebeurd is. De betreffende leerling en ook zijn medeleerlingen weten niet beter en zijn eraan gewend.
 
12.30 uur - Op mijn school hanteren we een continurooster. Ik eet tussen de middag met mijn leerlingen in de klas. Bij mijn lunch neem ik mijn eigen medicijnen in. Ik gooi de pilletjes in één keer in mijn mond en neem een slok water om ze door te slikken. Direct staan er een paar kinderen om me heen. ‘’Wat is dat, juf?’’ ‘’Ben jij ook druk zonder pilletjes?’’ ‘’Jij kan toch altijd heel goed luisteren en werken?’’

 

Wat vertel je wel? Wat vertel je niet?

‘’Ik heb deze pilletjes nodig omdat mijn buik anders pijn gaat doen. Nog niet vandaag of morgen, maar als ik ze lang niet gebruik, word ik steeds een beetje zieker. En als ik de pilletjes slik, gaat het goed.’’ Ze hoeven niet te weten wat de prognose voor de lange termijn is, maar een klein beetje eerlijkheid schept een band. De kinderen gaan terug naar hun tafel en eten hun brood. Vanaf dat moment weten mijn leerlingen niet beter en zijn ze eraan gewend dat hun juf bij het brood eten ook een paar pilletjes nodig heeft.
 
Mijn ziekte (overlapsyndroom AIH & PSC) heeft een grote impact op mijn leven, maar op dit moment niet dusdanig groot dat ik er niet door kan werken. Wel moet ik regelmatig bloedprikken, heb ik ziekenhuisafspraken, ben ik een dag afwezig voor een onderzoek, word ik door een arts gebeld voor een uitslag, enzovoorts. Ik probeer het meeste buiten schooltijd te plannen, maar soms ontkom ik er niet aan dat er vervanging voor mij geregeld moet worden.
 
Voor zowel leerlingen, ouders als collega’s geldt: wat vertel je wel? En wat vertel je niet? Ik merk dat het in iedere situatie weer ‘een op maat gemaakte keuze’ is. Tot ongeveer een jaar geleden was ik erg gesloten: niemand hoefde te weten dat ik ziek was, dat ging niemand wat aan en ik regelde het allemaal zelf wel. Inmiddels heb ik gemerkt hoeveel goed het mij heeft gedaan om meer open te zijn. Het leverde in mijn situatie in ieder geval veel begrip, steun en sympathie van mijn omgeving op.

Ellen Baer

Ellen

23 januari 2017

Deel dit artikel:

Contactgegevens

Van Boetzelaerlaan 24 J
3828 NS HOOGLAND
Tel: 085 - 27 34 988
E-mail: ofni.[antispam].@leverpatientenvereniging.nl
KvK: 40535249
Bank: NL 44 INGB 0000 361 038

Volg ons op